nailekobakkul
Neden Kızıma Uyku Eğitimi Vermedim? Bir Annenin Gözünden Doğal Süreç
Uzun bir aradan sonra tekrar merhaba! Blog sayfamda sessiz kaldığım bu dönemde, aslında bir annenin en çok mesai harcadığı konulardan biri üzerine çokça düşündüm: Uyku.
Ebeveynlik yolculuğunda karşımıza çıkan en büyük baskılardan biri kuşkusuz “uyku eğitimi” meselesi. Etraftan gelen “Hala kendi kendine uyumuyor mu?”, “Alıştırman lazım,” sesleri arasında ben farklı bir yol seçtim. Bugün size neden kızıma uyku eğitimi vermediğimi ve bu kararın arkasındaki temel nedenleri anlatmak istiyorum.
1. Bebeklerde Zaman Algısı: Gece ve Gündüz Kavramı
Pek çok uyku eğitim metodu, bebeğin belirli bir düzene hemen uyum sağlamasını bekler. Ancak bilimsel bir gerçek var ki; çocuklar yaklaşık üç yaşına kadar bizim anladığımız anlamda bir “gece ve gündüz” kavramından uzaktırlar. Onların biyolojik saatleri (sirkadiyen ritim) yetişkinler gibi işlemez. Kızıma, henüz kavrayamadığı bir zaman algısı için baskı yapmak bana hiçbir zaman doğru gelmedi.
2. 0-3 Yaş: Gelişimin Altın Çağı ve Uyku Direnci
0-3 yaş arası, insan hayatındaki gelişimin en hızlı olduğu, beyin nöronlarının her saniye milyonlarca bağ kurduğu bir dönemdir. Bu kadar hızlı bir fiziksel ve zihinsel değişim yaşanırken, uykunun etkilenmemesi imkansızdır.
• Diş çıkarma dönemleri,
• Yürüme-konuşma gibi yeni becerilerin kazanılması,
• Ayrılık kaygısı…
Tüm bunlar doğal olarak uyku direncini beraberinde getirir. Birkaç gün düzenli uyuyan bir çocuğun, bir sonraki hafta düzeninin tamamen bozulması aslında bir “gerileme” değil, gelişimin bir parçasıdır. Bu dalgalanmaları kabul etmek, süreci hem benim hem de kızım için daha yönetilebilir kıldı.
3. Zorlamak mı, Akışına Bırakmak mı?
Uyku eğitimi süreçleri genellikle hem anne/baba hem de çocuk için oldukça stresli ve yıpratıcı olabiliyor. Çocuğu uykuya geçme konusunda zorlamak, evdeki huzuru kaçırabildiği gibi ebeveyn-çocuk arasındaki güven bağını da zedeleyebilir. Ben, uyku vaktinin bir “mücadele alanı” değil, günün sonunda birbirimize sığındığımız huzurlu bir an olmasını tercih ettim.
4. Önceliğim: İhtiyaçları Görmek ve Şefkat
Benim ebeveynlik mottom her zaman şu oldu: İhtiyacı gör ve ona göre önceliklendir. Kızım ağladığında veya uyumak istemediğinde bu bir şımarıklık değil, bir ihtiyacın dışavurumuydu. Belki o gün çok yoruldu, belki sadece güven duymaya ihtiyacı var, belki de sadece yanımda olmak istiyor…
Onun ihtiyaçlarını merkezime koyduğumda, “uyku eğitimi” gibi katı kurallar silsilesi anlamını yitirdi. Onun duygusal regülasyonuna eşlik etmek, bir eğitim metoduna bağlı kalmaktan çok daha kıymetliydi.
Sonuç Olarak…
Her ailenin dinamiği farklıdır ancak ben bu süreçte kızımın ritmine saygı duymayı seçtim. Uyku eğitimi vermemek, uykusuz kalmayı kabul etmek değil; çocuğun gelişimsel süreçlerine şefkatle eşlik etmeyi seçmektir.
Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Kendi uyku yolculuğunuzda neler yaşadınız? Yorumlarda buluşalım.